Frame and Flow

Tag: mixed media

  • KOESTER!

    KOESTER!

    Vandaag een experiment met de gekende ‘krasletters‘ of ‘wrijfletters‘ die je wel blijkbaar enkel nog hier en daar vindt op rommelmarkten of kleine koopjes, maar die niet of nauwelijks nog verkrijgbaar zijn in winkels. Zonde! Tegenwoordig zijn dat ‘plakletters’ geworden, maar dat geeft, naar mijn mening, toch absoluut niet hetzelfde effect / resultaat.

    In de bovenstaande foto’s zie je drie afzonderlijke typografische zettingen, rond dezelfde inhoud en mogelijks passend bij het idee van het vorige werk ‘Boven de wolken‘. Althans, dat was de bedoeling. Hoe ik de 2 verschillende elementen (beeld en tekst) kan samen brengen, daar ben ik nog niet aan uit. Dat idee moet nog wat rijpen. Ik stelde wel deze 3 voorstudies samen voor in onderstaande compositie.

    • De herinnering / H / S / Koester!
      Dit stukje schreef ik als tekstueel fragment voor een aankomend koesterboek. De tekst is afkomstig van een gesprekje tussen mezelf en de kinderen.
    • HELDER / STERRE (zwarte wrijfletters)
      STERRE / HELDER (witte wrijfletters)
      Twee namen van twee sterrenkindjes vereeuwigd in schrift; met ‘vervaging’. Ze zijn er niet meer; ze zijn ons ontnomen, maar de herinnering blijft. Geen foutje tijdens de zetting van de letters; een bewust keuze om niet alles door te wrijven.

    Wordt vervolgd…

  • Toscana – Monumentum (deel 2)

    Toscana – Monumentum (deel 2)

    Weet je nog,…

    Het idee om een beeltenis te creëren met verschillende, afzonderlijke elementen waarbij het geheel toch enige samenhang vertoonde. Waarom niet key-elements van foto’s die ik maakte, bundelen tot een tekening die één en al herinnering en momentum vastlegt? 

    Ik borduur verder op dat idee; ik schaafde het een beetje bij. In plaats van 1 geïntegreerd beeld waarin alles in elkaar overvloeit, dacht ik toch aan duidelijke fragmentering. Fragmenten die afgebakend zijn, maar samenkomen tot 1 geheel. Dit accentueer ik met kaders en overlap. De beelden worden bijgestaan door zinnetjes die komen uit de geschreven dagverslagen van mijn reis naar Toscane. Het ondersteunt en refereert naar dé herinnering van het fragment.

    Ik gebruikte dezelfde ondergrond (kraftpapier) en opnieuw markers (slechts 2 kleuren), maar ik nam er ook de oliepastels met vast kleurenpalet en fineliners (0.1 en 0.3) bij.

    Ik ben blij met het concept en resultaat, maar nog niet overtuigd of dit wel het eindpunt is. Misschien ga ik met dit idee aan het verven? Probeer ik nogmaals andere technieken uit? Misschien herleid ik alles wel tot 1 fragment met dé ultieme herinnering? Ik ben er nog niet aan uit.

    Mocht je geïnteresseerd zijn in de reisverslagen van Toscane, dan kan je deze vinden op via Instagram. Je hoeft maar wat naar beneden te scrollen.

  • “Would you be my Valentine?”

    “Would you be my Valentine?”

    De tentoonstelling is net achter de rug en we gaan alweer door. Werken rond een nieuwe opdracht: beeld en woord.

    Het ene kan eigenlijk niet zonder het andere, toch?

    Zie ik een beeld, dan maak ik onmiddellijk associaties, komen er ideeën in mij op. Het inspireert me, het doorleeft me. Ik schrijf indrukken en herinneringen neer. Dat is ook wat ik hier doe; het vastleggen van mijn artistieke zelve via deze website.
    Omgekeerd, althans voor mij, geldt het ook. Bij het horen of lezen van woorden, zie ik beelden. Ik zie alles in beelden en ben grafisch, sterk visueel ingesteld. Ik onthoud in beelden. Hoe schoon kan het bijvoorbeeld zijn om herinneringen op te halen aan de hand van beelden? Ook wanneer we mensen of momenten willen koesteren? Voor mij betekenen deze 2 veel; om niet te zeggen bijna alles.

    De opdracht is zo ruim, dat we alle kanten op kunnen.
    Maar, toch verdeeld in 2 grote groepen:
    – Woord als illustratie;
    – Woord als concept.

    Ik weet nog niet welke kant ik uitga. Ik ga vooral exploreren en ik start met het bekijken van inspiratiebeelden. Waaronder ook het werk van Fred Bervoets, een tekenaar en grafisch kunstenaar. Niet alles aan zijn werk trekt me aan, maar hier en daar vind ik wel een uitwerking die mijn aandacht trekt. Zoals bijvoorbeeld deze 2; maar meer specifiek het linkse werk.

    Wat dit met woord te maken heeft? Ik zag onmiddellijk techniek, kreeg inspiratie om een volgende ets te maken en die nadien te bewerken met oliepastels, ik zag ook vooral een hart en dacht onmiddellijk aan Valentijn. Dit was mijn vertrekpunt. Ik tekende vervolgens een kopie met zwarte fineliner op een A3-formaat en gaf kleur aan het geheel met mijn getrouwe oliepastels. Ik werkte af met een een vlijmscherp grafietpotlood.

    Ik ging nog een stapje verder en gebruikte tekst om mijn idee kracht bij te zetten: “HoNoperDeNopeNo”. Dit zinnetje kwam deels van mijn dochter. Ze gebruikt wel vaker “Noperdenope” om iets of iemand af te wijzen. Dus waarom geen Valentijnsvraag afwijzen?

    Opschrift: “Would you be my Valentine?”
    Afwijzing in woorden: “HoNoperDeNopeNo”
    Afwijzing in beeld: sipheid, hart staat centraal en is gekreukt / gescheurd.
    Context: Valentijnsperiode.

    Het idee om een ets te maken van zulke tekeningen blijft wel. Dus, ik ga op zoek naar meer context en woord. Ik kijk rond en zoals ik zei: het doorleeft me.

  • Basquiat Hearts

    Basquiat Hearts

    Basquiat Heart – Elke U.
    Basquiat Heart – Elke U.
    Basquiat Heart – Elke U.

    Valentijn komt er aan. Op school doe ik daar dan wat mee. Tijdens een creatieve middagactiviteit maken we met de leerlingen “Basquiat Hearts“, uiteraard geïnspireerd op het werk van Jean-Michel Basquiat. Ik hou niet van de cliché valentijnskaart; het is toch allemaal maar ‘same old shit’ (SAMO). Ik gaf het een rock’n roll tintje. Een expressionistisch tintje.

    Er waren enkele voorwaarden gekoppeld aan deze activiteit: gelinkt aan Valentijn, uitvoerbaar op relatief korte tijd (lange middagspeeltijd) en beperkt materiaalgebruik.

    Veel tijd en materiaal had ik voor deze dus niet nodig:

    • 1 vel gekleurd papier;

    • Oliepastels: verschillende kleuren;

    • Zwart potlood (met scherpe punt).

    Op een tiental minuten zette ik er één op papier. Vervolgens maakte ik deze reeks van 3 als presentatievoorbeelden voor mijn leerlingen.

    Soms hoeft het toch niet meer te zijn?

    Basquiat Heart – Elke U.

  • DKO

    DKO

    Vandaag was het dan zover: de Dag van de Academie. Een vol Leeds programma, geëtaleerd voor alle nieuwsgierigen en (toevallige) passanten.

    Het begon gezellig in het open beeldatelier voor de kleinste kunstenaars. Mijn zoon is 6 en gaat elke zaterdag met veel goesting naar de kunstacademie. Nu konden ook (groot)ouders voor een keer mee aan de werktafel schuiven voor het maken van een SAMEN-werk. De opdracht stond in teken van het thema ‘VONK’. Meester Wim instrueerde; wij voerden met z’n allen uit. Buiten de lijnen schilderen was toegestaan. Hier zie je het resultaat na anderhalf uur werk. Het zal ongetwijfeld een mooi plekje krijgen in onze huis.

    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”

    Nadien volgde een expo ‘Teken- en schilderkunst’, waar je niet alleen kon genieten van schone dingen aan de muren, maar ook van straffe saxofonisten. Een extra dimensie; het maakte de beleving veel sterker!

    Het was er VONK op!

    Mijn persoonlijke selectie was de volgende:

    Maandag gaan we opnieuw aan het werk: nieuw werk in het verschiet. Best tevreden over het afgelopen half jaar. Zoveel gezien, zoveel geleerd. Op naar meer.

  • Transparantie en kant: een moeilijk verhaal

    Transparantie en kant: een moeilijk verhaal

    “Je leert niet door alles juist te doen, maar door het te blijven proberen.”

    Ik speel al even met een idee; dat momenteel maar niet uitvoerbaar blijkt. Althans, uitvoerbaar door mezelf. Het tekenen van transparantie in combinatie met kant. Ik zie het velen doen en vind het er steeds geweldig uitzien, tot ik zelf iets op papier zet en tegen de uitdagingen aanloop.

    Een fragment uit het totaalbeeld.

    Ik selecteerde enkel een fragment uit mijn gecreëerd totaalbeeld voor dit artikel. Het algehele beeld vind ik – eerlijk – teleurstellend en niet toonbaar, al zitten er hier en daar mooie lijnen en texturen in. Het tekenen van kant lukt; het weergeven van een transparante look blijft een complex punt. Nog geen einde verhaal; het geëxperimenteer gaat wel verder.

    Ik maakte gebruik van een tekenpotlood 4B, zwarte inkt, zwarte en witte acrylverf en witte softpastel.

  • Schielerij

    Schielerij

    Zoals gezegd ben ik gaan duiken. Duiken in het werk van Egon Schiele. Ik hou van zijn verwrongen lijnen, de manier van weergave van de mens, zijn gebruik van felle kleuren. Ja, zijn lijnvoering is overdreven en de kleuren gedurfd. Maar, dat is net hetgeen me aantrekt in zijn werk.

    Tussendoor ging ik gaan schieleren. Vanaf nu is dat wel degelijk een werkwoord. En, hier heb je twee snelle resultaten. Kort in tijd, maar toch plezant en mijn dosis kleur en creativiteit voor de dag. Er volgen er misschien wel nog de komende dagen.

  • Een beetje Schiele

    Een beetje Schiele!

    Elke maandagavond leef ik mij uit in het atelier van de kunstacademie. Ik vertoef daar uiteraard niet alleen, maar met een heleboel andere creatieve zielen. Het uitkijken naar deze avond begint al op maandagavond zelf; na het afsluiten van de les. Het smaakt telkens naar meer, meer, meer.

    Ook al werken we steeds binnen een thema naar een werkstuk / meerdere werkstukken toe; het artistiek proces is gefragmenteerd en we doorlopen wel degelijk deelstappen. Een les begint meestal wel met een focus van de dag.

    Focus:
    “Het lichaam / een deel van het lichaam binnen een context”.

    Ik ging op zoek naar een referentiebeeld en kwam bij Egon Schiele uit. Een expressionistisch kunstschilder, die soms eerder als tekenaar wordt aanzien door zijn sterke gebruik van lijnen en het kleurgebruik die pas wordt aangebracht nadat een tekening af is. Net zoals bij James Ensor, kwam ik ook nu in de verleiding om mij te verdiepen in het lijnenspel van en het verhaal achter Schiele.

    Drie en een half uur deed ik erover om dit op papier te zetten:

    Egon Schiele – Moeder en kind (1914)
    EU. – Naar referentiebeeld van Egon Schiele

    Het proces verliep niet zonder slag of stoot:

    • Drager: kraftpapier
    • Tools: bruine beister, rode beister, oliepastels, kleurpotlood, acrylverf.
    • Uitdagingen: het absorptievermogen van het papier in combinatie met het gebruik van beister.

    Ik heb letterlijk op een punt gestaan om de tekening na een eerste bewerking met beister in de vuilbak te kieperen. Toch geloofde ik er ergens nog in dat het goed zou kunnen komen. Laag boven laag boven laag; dat is wat je ziet. In the end: tevreden met het resultaat.

    Focus:
    Om terug te keren naar mijn focus van de dag: het lichaam van een moeder in een gegeven context van moederliefde.

    Ik ben alleszins nog niet uitgeschield. Is dat een werkwoord?

  • Veil

    Veil

    Vandaag ging ik naar Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel. Ik bezocht enerzijds het Musée Magritte Museum, waar een uitzonderlijk ensemble werken van de Belgische surrealist René Magritte (1898-1967) tentoongesteld staat; een van de beroemdste kunstenaars ter wereld. Anderzijds stond ook het Musée Oldmasters Museum op het programma, waar de oude meesters (vb. Rubens, Jeroen Bosch, Pieter Bruegel de Oude,…) mij overtuigd hebben van hun rijke verleden.

    Het was een inspiratievolle dag: mijn ogen glinsterden, mijn mond viel meermaals open en ik kreeg alleen maar meer goesting om zelf in de penselen te kruipen. Maar, dat deed ik deze avond niet. Om de één of andere reden schrikt schilderen me af; denk ik het niet aan te kunnen en stel ik het steeds maar opnieuw uit naar een later moment. Toch is het een nieuw te verkennen hoofdstuk en zal ik wel een keer mijn getrouwe tools aan de kant laten liggen om die olieverf en penselen te gaan (mis)bruiken. Later! Snel!

    Ik probeerde iets anders. Ik wou vooral een sterk licht-donker-contrast verkrijgen met houtskool. Ik heb het contrast aangezet met witte acrylverf en zwarte inkt. Een vrij ‘vaag’ beeld dat toch genoeg vertelt. Op een relatief korte tijd verkreeg ik dit:

    Houtskool, witte acrylverf, zwarte inkt.

  • Persiane

    Persiane

    Softpastel + zwarte bic
    Softpastel + zwarte bic

    Ik neem heel veel foto’s van de reizen die we maken met de kinderen. Dagverslagen op Instagram helpen me de herinneringen en de plekken die we bezoeken ook vast te leggen op beeld. Vaak kijk ik terug naar deze plaatjes om zo even de nostalgie op te snuiven enerzijds of om op zoek te gaan naar inspiratiebeelden die een nieuw creatief werk kunnen opleveren anderzijds.

    In de zomer van 2024 gingen we op reis naar Kroatië, meer specifiek naar de stad Rovinj in de regio Istrië. Historisch gezien zijn de culturele banden met Italië nog steeds heel sterk. Heel wat Italiaanse invloeden zie je dus verschijnen in het straatbeeld. Zoals bijvoorbeeld de typische houten luikjes, – ‘Persiane’, die de gevels verfraaien. Heel veel mooie plekken kruisten ons pad. Ik kan bijvoorbeeld genieten van gekleurde gevels omdat we die in België, nauwelijks hebben. Jammer, want ze zijn zo charmant. Net zoals deze:

    Prachtige gevel die ik fotografeerde in Vodnjan (Kroatië) – Zomer 2024.

    Ik hou van dit kleurenpalet en gebruik het ook wel vaker in illustraties. Het werd een inspiratiebeeld voor een snelle uitwerking met softpastels en zwarte Bic. Ik had niet zo veel tijd en Billie dwarrelde om me heen; maar meer tijd heb je soms niet nodig om te creëren.