Frame and Flow

Blog

  • KOESTER!

    KOESTER!

    Vandaag een experiment met de gekende ‘krasletters‘ of ‘wrijfletters‘ die je wel blijkbaar enkel nog hier en daar vindt op rommelmarkten of kleine koopjes, maar die niet of nauwelijks nog verkrijgbaar zijn in winkels. Zonde! Tegenwoordig zijn dat ‘plakletters’ geworden, maar dat geeft, naar mijn mening, toch absoluut niet hetzelfde effect / resultaat.

    In de bovenstaande foto’s zie je drie afzonderlijke typografische zettingen, rond dezelfde inhoud en mogelijks passend bij het idee van het vorige werk ‘Boven de wolken‘. Althans, dat was de bedoeling. Hoe ik de 2 verschillende elementen (beeld en tekst) kan samen brengen, daar ben ik nog niet aan uit. Dat idee moet nog wat rijpen. Ik stelde wel deze 3 voorstudies samen voor in onderstaande compositie.

    • De herinnering / H / S / Koester!
      Dit stukje schreef ik als tekstueel fragment voor een aankomend koesterboek. De tekst is afkomstig van een gesprekje tussen mezelf en de kinderen.
    • HELDER / STERRE (zwarte wrijfletters)
      STERRE / HELDER (witte wrijfletters)
      Twee namen van twee sterrenkindjes vereeuwigd in schrift; met ‘vervaging’. Ze zijn er niet meer; ze zijn ons ontnomen, maar de herinnering blijft. Geen foutje tijdens de zetting van de letters; een bewust keuze om niet alles door te wrijven.

    Wordt vervolgd…

  • Boven de wolken

    Boven de wolken

    Ik werk nog steeds rond dezelfde thematiek: de herinnering. Mijn focus lag eerst op een heel erg mooi monumentum (Toscana deel 1 en deel 2) van afgelopen zomer. Maar, dan verlegde ik mijn focus en liet ik even los. Letterlijk, maar ook figuurlijk.

    ‘Ter nagedachtenis aan Helder en Sterre’ – E.U.

    “Mama, waar is Helder nu?”
    “Op de maan, liefje. Daarboven in de wolken.”
    “En, Sterre dan ook? Zijn ze samen?”
    “Ja, ze hebben elkaar. Kijk maar naar boven, naar de wolken.”
    “Ik denk dat ik ze zie zitten. Ze zwaaien.”
    “We kunnen elke dag kijken, als je wil.”
    “Dag Helder! Dag Sterre! Slaapwel.”

    Al even speelde ik met het idee om een prachtige herinnering aan 2 sterrenkindjes vast te leggen in een koesterboek of in een werk, maar de herinnering is er één waarin vooral ook veel verdriet en een niet-aanvaarden schuilt. Daarom stelde ik het uit; omdat het pijn doet. Maar vooral, omdat ik dit ook gewoon echt niet begrijp. Waarom? Mijn lieve broer en schoonzus verloren Helder en Sterre; beiden bij de geboorte. Hartverscheurend, een ondraaglijk verlies. Het zien van de pijn in hun ogen en tranen, is een pijn die ik niet kan beschrijven.

    Ik weet het nog goed,… het gevoel van een pasgeboren kind in de armen, zonder ademhaling, zonder kloppend hartje, zonder zoekende vinger, zonder snik. Het gevoel Helder in mijn armen te houden, was het grootste verdriet dat ik ooit gevoeld heb. En, dat verdriet draag ik mee en probeer ik een plaats te geven.

    Het werk dat ik nu maakte draait rond de herinnering aan hen. Er gaat geen dag voorbij dat we er niet aan denken. De ene dag donkerder, de andere dag meer roze of lichter. Het verschil in kleurtonen staat symbool voor het verschil in beleving en dualiteit. Er zal altijd een keerzijde zijn; er zal altijd een dubbel gevoel zijn. Maar, het idee dat Helder en Sterre boven de wolken zijn, is voor ons een idee dat zorgt voor een zachtere ‘landing’. Op de begrafenis lieten we ballonnen op. Zie je ze nog in de verte? Ik zie ze nog steeds, daarboven.

    Het was de eerste keer dat ik aan het schilderen ging. Ik gebruikte olieverf op waterbasis van Winsor en Newton. Fan van de eerste minuut.

    Tussenresultaat
    Tussenresultaat
    Tussenresultaat

    “Mama, zijn er ook zoveel mooie kleurtjes boven de wolken?”
    “Wat denk je zelf, Billie?”
    “Ik denk wel dat Sterre van dat roze zal houden.”
    “En, Helder?”
    “Van het paars, mama. Net als jij!”

  • Toscana – Monumentum (deel 2)

    Toscana – Monumentum (deel 2)

    Weet je nog,…

    Het idee om een beeltenis te creëren met verschillende, afzonderlijke elementen waarbij het geheel toch enige samenhang vertoonde. Waarom niet key-elements van foto’s die ik maakte, bundelen tot een tekening die één en al herinnering en momentum vastlegt? 

    Ik borduur verder op dat idee; ik schaafde het een beetje bij. In plaats van 1 geïntegreerd beeld waarin alles in elkaar overvloeit, dacht ik toch aan duidelijke fragmentering. Fragmenten die afgebakend zijn, maar samenkomen tot 1 geheel. Dit accentueer ik met kaders en overlap. De beelden worden bijgestaan door zinnetjes die komen uit de geschreven dagverslagen van mijn reis naar Toscane. Het ondersteunt en refereert naar dé herinnering van het fragment.

    Ik gebruikte dezelfde ondergrond (kraftpapier) en opnieuw markers (slechts 2 kleuren), maar ik nam er ook de oliepastels met vast kleurenpalet en fineliners (0.1 en 0.3) bij.

    Ik ben blij met het concept en resultaat, maar nog niet overtuigd of dit wel het eindpunt is. Misschien ga ik met dit idee aan het verven? Probeer ik nogmaals andere technieken uit? Misschien herleid ik alles wel tot 1 fragment met dé ultieme herinnering? Ik ben er nog niet aan uit.

    Mocht je geïnteresseerd zijn in de reisverslagen van Toscane, dan kan je deze vinden op via Instagram. Je hoeft maar wat naar beneden te scrollen.

  • Verfwe(r)ken

    Verfwe(r)ken

    “Op jouw vijfde verjaardag slaap je in een prinsessenkamer”, zei ik een keer tegen mijn dochter. Haar kamertje zou geschilderd worden en ze kreeg inspraak. Ik pinde eerst wat ideeën, – die ik zelf uiteraard aanvaardbaar vond, en liet haar dan kiezen. Het werden pastelkleurige muren met patroon (strepen). Uiteraard roze, paars, oranje; “Want dat zijn de kleuren van een unicorn, mama.”

    Het was zeker een uitdaging met veel afplakwerk, geduld, het respecteren van droogtijden en precisie. Er gingen 8 rollen tape door alleen al voor het lijnenpatroon. Nadien bedacht ik me dat ik evengoed een behangpapiertje in dat patroon had kunnen vinden, maar dan is er ook weinig aan te beleven. Where’s the fun in that?

    Het geheel werd afgewerkt met neonlampjes die nog opgehangen moeten worden, een patroonmat, een dekbedovertrek en een pyjama in dezelfde kleuren. De bedoeling is om ook wat kaders met illustraties / tekeningen / schilderingen op te hangen, alignerend met en gebruikmakend van het lijnenspel.

    Nog geen afgewerkt resultaat, maar een eerste tussenresultaat. Dit alles realiseren heeft veel tijd gekost: 3 dagen witwerk, 4 dagen kleurwerk. Maar, het is het meer dan waard!

    Wordt vervolgd…

  • Toscana – Monumentum

    Toscana – Monumentum

    Ik keek wat beelden van Luke Crump. Ik kreeg daardoor het idee om een beeltenis te creëren met verschillende, afzonderlijke elementen waarbij het geheel toch enige samenhang vertoonde. Waarom niet key-elements van foto’s die ik maakte, bundelen tot een tekening die één en al herinnering en momentum vastlegt? Ik koos voor de schoonste reis die we als gezin van 4 maakten: afgelopen zomer gingen we naar Toscane.

    Toscana – Monumentum / Elke Uyttenhove

    Ik hoefde eigenlijk niet na te denken; gewoon te tekenen. Ik keek foto na foto, snoof de Italiaanse sfeer opnieuw op en gebruikte kandelaren, een dinosauruskop, een cipres en onze Castellina om een eerste compositie op papier te zetten. Nadien kwamen daar nog andere elementen bij zoals de duif, de Pisa-geschenkjes en uiteraard het kopstuk van de reis: de verlovingsring. Ik werkte af met ondersteunende tekst. Meer was het niet; de herinnering is het meest waardevolle aan dit illustratief werk.

    Ik gebruikte enkel een zwarte graphix permanent marker om de illustratie op kraftpapier te zetten. Nadien bracht ik kleur aan met een set markers. Het geheel sneed ik uit en kadreerde ik netjes op een zwart vel.

    Misschien is er een traditie gestart?
    Een monumentum na elke reis?

  • “Would you be my Valentine?”

    “Would you be my Valentine?”

    De tentoonstelling is net achter de rug en we gaan alweer door. Werken rond een nieuwe opdracht: beeld en woord.

    Het ene kan eigenlijk niet zonder het andere, toch?

    Zie ik een beeld, dan maak ik onmiddellijk associaties, komen er ideeën in mij op. Het inspireert me, het doorleeft me. Ik schrijf indrukken en herinneringen neer. Dat is ook wat ik hier doe; het vastleggen van mijn artistieke zelve via deze website.
    Omgekeerd, althans voor mij, geldt het ook. Bij het horen of lezen van woorden, zie ik beelden. Ik zie alles in beelden en ben grafisch, sterk visueel ingesteld. Ik onthoud in beelden. Hoe schoon kan het bijvoorbeeld zijn om herinneringen op te halen aan de hand van beelden? Ook wanneer we mensen of momenten willen koesteren? Voor mij betekenen deze 2 veel; om niet te zeggen bijna alles.

    De opdracht is zo ruim, dat we alle kanten op kunnen.
    Maar, toch verdeeld in 2 grote groepen:
    – Woord als illustratie;
    – Woord als concept.

    Ik weet nog niet welke kant ik uitga. Ik ga vooral exploreren en ik start met het bekijken van inspiratiebeelden. Waaronder ook het werk van Fred Bervoets, een tekenaar en grafisch kunstenaar. Niet alles aan zijn werk trekt me aan, maar hier en daar vind ik wel een uitwerking die mijn aandacht trekt. Zoals bijvoorbeeld deze 2; maar meer specifiek het linkse werk.

    Wat dit met woord te maken heeft? Ik zag onmiddellijk techniek, kreeg inspiratie om een volgende ets te maken en die nadien te bewerken met oliepastels, ik zag ook vooral een hart en dacht onmiddellijk aan Valentijn. Dit was mijn vertrekpunt. Ik tekende vervolgens een kopie met zwarte fineliner op een A3-formaat en gaf kleur aan het geheel met mijn getrouwe oliepastels. Ik werkte af met een een vlijmscherp grafietpotlood.

    Ik ging nog een stapje verder en gebruikte tekst om mijn idee kracht bij te zetten: “HoNoperDeNopeNo”. Dit zinnetje kwam deels van mijn dochter. Ze gebruikt wel vaker “Noperdenope” om iets of iemand af te wijzen. Dus waarom geen Valentijnsvraag afwijzen?

    Opschrift: “Would you be my Valentine?”
    Afwijzing in woorden: “HoNoperDeNopeNo”
    Afwijzing in beeld: sipheid, hart staat centraal en is gekreukt / gescheurd.
    Context: Valentijnsperiode.

    Het idee om een ets te maken van zulke tekeningen blijft wel. Dus, ik ga op zoek naar meer context en woord. Ik kijk rond en zoals ik zei: het doorleeft me.

  • Basquiat Hearts

    Basquiat Hearts

    Basquiat Heart – Elke U.
    Basquiat Heart – Elke U.
    Basquiat Heart – Elke U.

    Valentijn komt er aan. Op school doe ik daar dan wat mee. Tijdens een creatieve middagactiviteit maken we met de leerlingen “Basquiat Hearts“, uiteraard geïnspireerd op het werk van Jean-Michel Basquiat. Ik hou niet van de cliché valentijnskaart; het is toch allemaal maar ‘same old shit’ (SAMO). Ik gaf het een rock’n roll tintje. Een expressionistisch tintje.

    Er waren enkele voorwaarden gekoppeld aan deze activiteit: gelinkt aan Valentijn, uitvoerbaar op relatief korte tijd (lange middagspeeltijd) en beperkt materiaalgebruik.

    Veel tijd en materiaal had ik voor deze dus niet nodig:

    • 1 vel gekleurd papier;

    • Oliepastels: verschillende kleuren;

    • Zwart potlood (met scherpe punt).

    Op een tiental minuten zette ik er één op papier. Vervolgens maakte ik deze reeks van 3 als presentatievoorbeelden voor mijn leerlingen.

    Soms hoeft het toch niet meer te zijn?

    Basquiat Heart – Elke U.

  • DKO

    DKO

    Vandaag was het dan zover: de Dag van de Academie. Een vol Leeds programma, geëtaleerd voor alle nieuwsgierigen en (toevallige) passanten.

    Het begon gezellig in het open beeldatelier voor de kleinste kunstenaars. Mijn zoon is 6 en gaat elke zaterdag met veel goesting naar de kunstacademie. Nu konden ook (groot)ouders voor een keer mee aan de werktafel schuiven voor het maken van een SAMEN-werk. De opdracht stond in teken van het thema ‘VONK’. Meester Wim instrueerde; wij voerden met z’n allen uit. Buiten de lijnen schilderen was toegestaan. Hier zie je het resultaat na anderhalf uur werk. Het zal ongetwijfeld een mooi plekje krijgen in onze huis.

    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”
    “Kampvuur voor ons 2”

    Nadien volgde een expo ‘Teken- en schilderkunst’, waar je niet alleen kon genieten van schone dingen aan de muren, maar ook van straffe saxofonisten. Een extra dimensie; het maakte de beleving veel sterker!

    Het was er VONK op!

    Mijn persoonlijke selectie was de volgende:

    Maandag gaan we opnieuw aan het werk: nieuw werk in het verschiet. Best tevreden over het afgelopen half jaar. Zoveel gezien, zoveel geleerd. Op naar meer.

  • De Dag van de Academie (DKO)

    De Dag van de Academie (DKO)

    Werkproces – inkt
    Werkproces – ets
    Werkproces – pastels

    Zaterdag 7 februari 2026 viert Vlaanderen de Dag van de Academie. De Kunstacademie trakteert ons op verschillende activiteiten in en rond de Volkskring in Lede, waaronder een blik achter de schermen in de beeldateliers voor kinderen waar je kleine kunstenaars in actie ziet, maar ook een tentoonstelling van volwassenen Schilder- en Tekenkunst waar tegelijk ook een concert Saxofoon wordt gespeeld. 

    Mijn werk deel ik met de wereld via mijn Instagramkanaal, deze website, maar zal ook hier tentoongesteld worden(Rammelstraat 7a, Lede). Een fysieke beleving is altijd dé beste beleving.

    De selectie is reeds gemaakt: 5 werken van september 2025 tot nu zullen opgesteld worden op locatie.

    MEER INFO? www.academielede.be, academie@lede.be of via de evenementenpagina.

  • Mini-Rembrandts

    Mini-Rembrandts

    Ik ken Rembrandt natuurlijk wel al langer; maar nooit bekeek ik zijn werk op dezelfde manier als nu. Er is een fascinatie voor zijn tekeningen en etsen ontstaan. Eén van Europa’s grootste kunstenaars weet me nu te verrassen, nu ik me er een beetje in verdiep. Dankzij de lessen op de kunstacademie leer ik vooral meer beschouwen, laat ik me meer inspireren en leer ik nieuwe technieken.

    Vorige week ging ik aan de slag met de tweede “Oosterse kop” (1635) en maakte ik mijn eerste ets. Vandaag werkte ik met Chinese inkt en een kroontjespen en koos ik voor een mini-formaat in een breed wit kader. Op zich vormde het zeer kleine formaat al voor een uitdaging; gecombineerd met het trachten te ‘kopiëren’ van zijn teken- en arceerwerk zorgde dit voor enkele uren tekenplezier.

    “Oude man, naar beneden kijkend” (1631)
    “De kwakzalver” (1635)

    De kwakzalver – tijdens tekenproces
    Mini-portret van de kwakzalver (3,2 x 5,7cm)
    Oude man, naar beneden kijkend – tijdens tekenproces
    Mini-portret van de oude man, naar beneden kijkend (5,5 x 7cm)
    Mini-portret van de oude man, naar beneden kijkend (5,5 x 7cm)

    De centrale zetting in de witte leegte (A4-formaat) is bewust gekozen. Ik wilde het mini-geven extra in de verf zetten en op die manier het contrast vergroten. Bij het eerste mini-portret was het nog wat zoeken; de tweede ging al veel vlotter. Bij deze laatste ben ik vooral ook tevreden van de donker-licht-werking.

    Mensen vragen me vaak hoelang ik dan aan zulke werkjes zit. Aan deze twee samen heb ik zo’n 2,5 uur gewerkt. Ik denk dat ik deze laatste nog wel een keertje zou etsen.