Koffieboon
Creatief schrijven – Opdracht week 1
De zwarte enkellaarsjes tikken snel tegen de kasseien. Tik voor tik. Nog een tik en sneller. Gehaast getik en gekletter, want het heeft geregend. Het is koud en donker en het miezert nog wat verder. De bordeauxrode, wollen sjaal die gedrapeerd over haar schouder hangt, waait mee met het zacht gefluister van de wind. Ze houdt halt, net daar in het midden. Net op die plek waar ze het hoogst als mogelijk boven het water naar beneden kijkt en waar de plons het meest hoorbaar zal zijn. De walkman met cassette grist ze uit haar jaszak. Ze twijfelt even of ze nog één keer zou luisteren naar die warme, rokerige stem. Maar, ze doet het niet. Waarom zou ze ook? Die stem kan en mag haar dagen niet meer vullen. Niet in de ochtend bij haar kopje koffie, niet op weg naar haar werk, niet tijdens de noodzakelijke wandeling om alle prikkels van de voormiddag te verwerken, niet tijdens het koken of het indommelen onder een dekentje in de zetel. Niet na dit alles…
Ze klikt de cassette eruit en wrijft met haar duim over het opschrift: ‘Koffieboon’. Haar lippen prevelen mee, maar ze stopt nog voor het woord volledig gelezen is. De boosheid zorgt voor een bijna-gil in de prille nacht. Een gil die hoorbaar zou zijn in alle huizen langs de lei van de Sint-Michielsbrug. Het verdriet echter zorgt voor die krop in de keel waardoor de gil geen gegeven wordt. In een impuls gooit ze de cassette het water in. De plons staat nu voor het verdwijnen van die muzikantenstem en het einde van een herinnering. Die cassette hield zijn stem in leven, ook al was hij er al even niet meer. Die cassette maakte het mogelijk om hem dichtbij te hebben, alsof hij naast haar zingt.
Het is voorbij, koffieboon. Het is voorbij. En, bij die gedachte rollen de tranen over haar wangen terwijl ze staart naar het lichte golven van het water. Ze zoekt nog de exacte plek van waar de cassette precies het wateroppervlak raakte, maar het licht van de straatlantaarn licht de plek ernaast op. Niet dé plek. Het is echt voorbij. De duisternis beaamt dit. Ze staat leeg en donker in het leven; niet te weten wat voor zin haar bestaan momenteel nog heeft.
Duikt ze de cassette achterna? Even komt deze gedachte in haar op, maar al snel herstelt deze ridicule ingeving zich en maakt deze plaats voor een verder getik op die natte kasseien. De walkman die ze nog steeds in haar handen heeft, stopt ze snel in haar fluweelrode, vintage handtas. De tranen rollen verder en raken haar warme, kakikleurige, lange winterjas. Gelukkig kan ze rekenen op de warmte die deze haar schenkt. Deze warmte voelt ze nog in tegenstelling tot de warmte van zijn stem. Zijn stem. Hoe klinkt die ook alweer? Nee! Het is voorbij, koffieboon. Het is echt voorbij.
Een reactie achterlaten