Ik neem heel veel foto’s van de reizen die we maken met de kinderen. Dagverslagen op Instagram helpen me de herinneringen en de plekken die we bezoeken ook vast te leggen op beeld. Vaak kijk ik terug naar deze plaatjes om zo even de nostalgie op te snuiven enerzijds of om op zoek te gaan naar inspiratiebeelden die een nieuw creatief werk kunnen opleveren anderzijds.
In de zomer van 2024 gingen we op reis naar Kroatië, meer specifiek naar de stad Rovinj in de regio Istrië. Historisch gezien zijn de culturele banden met Italië nog steeds heel sterk. Heel wat Italiaanse invloeden zie je dus verschijnen in het straatbeeld. Zoals bijvoorbeeld de typische houten luikjes, – ‘Persiane’, die de gevels verfraaien. Heel veel mooie plekken kruisten ons pad. Ik kan bijvoorbeeld genieten van gekleurde gevels omdat we die in België, nauwelijks hebben. Jammer, want ze zijn zo charmant. Net zoals deze:
Prachtige gevel die ik fotografeerde in Vodnjan (Kroatië) – Zomer 2024.
Ik hou van dit kleurenpalet en gebruik het ook wel vaker in illustraties. Het werd een inspiratiebeeld voor een snelle uitwerking met softpastels en zwarte Bic. Ik had niet zo veel tijd en Billie dwarrelde om me heen; maar meer tijd heb je soms niet nodig om te creëren.
Ik zag een goede foto via Instagram en gebruikte die als inspiratie voor een digitale illustratie. Daaruit vloeide dan een reeks: de bike-series.
CornbikeFruitbikeCuberdonbike
Het waren de eerste illustraties met mijn Apple Pencil in het tekenprogramma Clips Studio Paint. Vooral een oefening om de brushes en penselen beter te leren kennen.
De reeks zal nog wel worden aangepast, aangevuld. Misschien koppel ik er een verhaal aan. Niet finaal, wel potentieel voor verdere uitwerking.
In september 2026 trouw ik met de man van mijn leven. We zijn volop alles aan het regelen; het zal er snel zijn!
Er zijn heel wat zaken die creatief uitgewerkt kunnen worden. Momenteel ben ik achter de schermen bezig met het ontwerpen van onze save the dates en uitnodigingen. Daarover later meer.
Ook deze ‘nieuwjaarsbrief‘ werd gemaakt in functie van de trouw. Je kan hem openvouwen; de brief staat binnenin neergeschreven door een kinderhand.
Nieuwjaarsbrief – Wil jij mijn getuige zijn?Fragment nieuwjaarsbriefUitvoering met oliepastels en Chinese inkt.Uitvoering met oliepastels en Chinese inkt.
Mijn zoontje zit in het eerste leerjaar en leert momenteel lezen en schrijven. Tijd dus voor die eerste zelfgeschreven nieuwjaarsbrief. Tevens is hij ook het petekind van mijn broer, die ik graag als getuige wilde vragen voor ons huwelijk. We kwamen dus op het idee om een extra nieuwjaarsbrief te maken; geschreven en voorgelezen door zijn eigen petekind. De boodschap luidde:
“Liefste peter, je bent al de beste peter; wil jij ook de beste getuige van mijn mama zijn. Veel liefs, je petekind!”
Een emotioneel moment; hij zei ‘Ja!’ zonder woorden.
“Iedereen speelt mee, maar niemand kijkt nog echt op.”
In mijn versie van Les joueurs breng ik zeven mensen samen rond één tafel. Zeven gezichten die ik de voorbije weken ontmoette, elk met hun eigen frustratie, vermoeidheid of cynische blik. Waar Ensor spot dreef met de maskers van de mens, toon ik hoe die maskers vandaag in onze blikken verscholen zitten.
De tafel verbindt hen, maar tegelijk is iedereen gevangen in zijn eigen wereld. Geen kaartspel, maar het spel van het bestaan — vol ergernis, afstand en schijn.
Het dagelijkse spel van mensen die aanwezig lijken, maar eigenlijk afwezig zijn in contact of empathie. Actueel, herkenbaar en licht cynisch / Bootleg van ‘Les joueurs’ van James Ensor, door Elke UyttenhoveDe 7 profielen(klik voor meer info).
Profiel 1:De enige echte floddermoeder Ik was het die de sportdag vergat. Ik was het die aan een lege schoolpoort stond te lachen, ook bijna te huilen; twee minuten voor de start. Mijn dochter die ineens zei: “Ik moet gaan sporten”. Een bericht via de agenda, één via outlook, één via Teams, een snel woord aan de klasdeur, een maandplanner,… met de bijhorende wissels en wijzigingen. Wie geraakt er nog aan uit?! Fuck you, spam!
Profiel 2:De peinzende zuurpruim Haar kwam ik tegen in de overvolle cafetaria van de sporthal; een plek waar koud licht, grijpmachines, schreeuwende kinderen en zeurende mama’s talrijk aanwezig zijn. Niet mijn favoriete plek, maar wel de noodzakelijke wekelijkse. Ze zat daar, haar kin rustend op haar handpalm. Zichtbare, moe getergde rimpels verraadde haar vermoeidheid.
Profiel 3:De zelfverklaarde realist Was aanwezig in de leraarskamer; zat naast me en hing opnieuw de betweter uit. Een voor hem verplichte sociale activiteit in de lerarenkring. Hij verwart bitterheid met wijsheid, noemt cynisme ‘nuchterheid’. Elke leerling is een etter en lijkt een kind van slechte wil en heeft vooral geen enkel sprankeltje leergierigheid in zich.
Profiel 4:De oververmoeide papa Hij werd net papa van een derde. Hij heeft er nu 3 onder 6. Stevig, pittig, veel liefde, maar vooral veel uitputting. Hij probeerde mee te doen aan het gesprek, maar zijn gedachten dwaalden af naar flesjes, pampers en slapeloze nachten. Hij leeft duidelijk op automatische piloot en zoekt energie. Koffie is zijn enige redmiddel.
Profiel 5:Rasteloze Raphael Hij zal wel Raphael heten. De rode bandana, het schild en de bijhorende bo-staf deden me dat vermoeden. Hij was aanwezig, net zoals ik, op FACTS. Ik heb een uur naar zijn klaagzang kunnen luisteren: van aan de parking tot aan de stand van de Ninja Turtles. Hij zag overal problemen: de lange wachtrij, de slechte organisatie en natuurlijk ook de té dure merchandise. Gelukkig was hij wél goed verkleed.
Profiel 6:De gefrustreerde artiest (= James Ensor) In mijn onderzoek naar wie hij was, kwam ik hem dagelijks tegen. In een documentaire, in boeken, op het internet. Ziet zichzelf als miskend genie. Iets te veel pose, iets te weinig zelfrelativering. Kijkt smalend naar de anderen rond de tafel, maar is zelf niet vrij van hypocrisie.
Profiel 7:De oma die wat meer rock-‘n-roll mag zijn Ik kon ze wel verfoeien, deze oma. Ze kruiste mij en mijn zoon. Na een lange schooldag, huiswerk, een zwemles en een pianoles keek hij een filmpje op de tablet in de auto. Zijn pietluttig momentje van schermtijd werd bruut bestempeld met een boze, zuchtende blik van de fietsende oma. Ze voegde er de woorden ‘typisch’ aan toe. Ik kon alleen maar denken dat ze wel wat meer rock-‘n-roll mag zijn. Ook nog: je bent een trut.
Opdracht
Dit werk is een uitwerking naar een opdracht van de kunstacademie. De thematiek was ‘Bootleg‘. We gingen hier 6 tot 8 weken mee aan de slag.
Bootleg = iets dat illegaal is gemaakt, verspreid of verkocht, vaak zonder toestemming. De term komt van de ‘boot leg’ (laarschacht) waarin men vroeger alcohol smokkelde tijdens de Amerikaanse Drooglegging, en staat nu synoniem voor ‘smokkelwaar’ of ‘illegaal product’.
Het kwam er eigenlijk op neer dat we een kunstenaar moesten selecteren die ons intrigeerde met zijn werk, om vervolgens een specifiek werk te analyseren: kleurgebruik, textuur, contrastwerking, het conceptuele denken,…. Een grondige studie was noodzakelijk en werd in deelstappen uitgevoerd. Nadien volgde het bootleggen: het kopiëren van een werk met een eigen twist.
Ik koos zelf voor James Ensor en zijn ‘Les joueurs’.
James Ensor (1860 – 1949)Les joueurs / James Ensor
James Ensor was een Belgische schilder en etser, geboren en gestorven in Oostende. Hij geldt als een van de belangrijkste vernieuwers van de moderne kunst in België en was een voorloper van het expressionisme en het surrealisme.
Kenmerkend aan zijn stijl:
gefascineerd door maskers, skeletten, carnaval en de dood.
werk is satirisch en spottend: hij bekritiseerde de hypocrisie, kleinburgerlijkheid en schijnheiligheid van de maatschappij.
schilderijen combineren humor, ironie en maatschappijkritiek.
Hij gebruikte felle, vaak onnatuurlijke kleuren en vervormde gezichten — een soort karikatuur van de werkelijkheid.
Symboliek van zijn werk:
Diepe kritiek op de mens: angst, ijdelheid, egoïsme.
Toont de mens in al zijn kleinheid en grootheid.
Chaotische taferelen: komisch, maar ook verontrustend.
Voor wie graag de man achter het masker beter leert kennen; bekijk de documentaire van VRT (klik voor link).
De mimesisFragmentatie + experiment met ander materiaal (ecoline)Wonky grid-techniekExperiment met andere ondergrondKleurenstudie met verschillende materialen (oliepastel, softpastel, potlood)Fragmentatie + beperkt kleurenpaletEerste profiel – De enige echte floddermoederTweede profiel – Peinzende zuurpruimDerde profiel – Zelfverklaarde realistVierde profiel – De oververmoeide pastelpapaVijfde profiel – Rasteloze RaphaëlZesde profiel – De gefrusteerde artiest (= James Ensor)Zevende profiel – De oma die wat meer rock ’n roll mag zijnProfieluitwerkingProfieluitwerkingProfielen samenbrengen aan tafel Studie achtergrondkleurFragmentatieFragmentatieFragmentatie
Tot slot werd dit werk tentoongesteld op een kortdurende expo van teken- en schilderkunsten van Winterwarmers 2025 in Lede.
Expo teken- en schilderkunst te LedeExpo teken- en schilderkunst te Lede
Het was een werk waar ik bijzonder veel plezier aan heb beleefd. Ik heb nieuwe dingen geleerd, vooral veel geëxperimenteerd en evolutie en groei gezien en gevoeld. Ik heb vooral ontdekt dat ik graag werk met oliepastels. Klaar voor meer!
De zwarte enkellaarsjes tikken snel tegen de kasseien. Tik voor tik. Nog een tik en sneller. Gehaast getik en gekletter, want het heeft geregend. Het is koud en donker en het miezert nog wat verder. De bordeauxrode, wollen sjaal die gedrapeerd over haar schouder hangt, waait mee met het zacht gefluister van de wind. Ze houdt halt, net daar in het midden. Net op die plek waar ze het hoogst als mogelijk boven het water naar beneden kijkt en waar de plons het meest hoorbaar zal zijn. De walkman met cassette grist ze uit haar jaszak. Ze twijfelt even of ze nog één keer zou luisteren naar die warme, rokerige stem. Maar, ze doet het niet. Waarom zou ze ook? Die stem kan en mag haar dagen niet meer vullen. Niet in de ochtend bij haar kopje koffie, niet op weg naar haar werk, niet tijdens de noodzakelijke wandeling om alle prikkels van de voormiddag te verwerken, niet tijdens het koken of het indommelen onder een dekentje in de zetel. Niet na dit alles…
Cassette – Koffieboon
Ze klikt de cassette eruit en wrijft met haar duim over het opschrift: ‘Koffieboon’. Haar lippen prevelen mee, maar ze stopt nog voor het woord volledig gelezen is. De boosheid zorgt voor een bijna-gil in de prille nacht. Een gil die hoorbaar zou zijn in alle huizen langs de lei van de Sint-Michielsbrug. Het verdriet echter zorgt voor die krop in de keel waardoor de gil geen gegeven wordt. In een impuls gooit ze de cassette het water in. De plons staat nu voor het verdwijnen van die muzikantenstem en het einde van een herinnering. Die cassette hield zijn stem in leven, ook al was hij er al even niet meer. Die cassette maakte het mogelijk om hem dichtbij te hebben, alsof hij naast haar zingt.
Het is voorbij, koffieboon. Het is voorbij. En, bij die gedachte rollen de tranen over haar wangen terwijl ze staart naar het lichte golven van het water. Ze zoekt nog de exacte plek van waar de cassette precies het wateroppervlak raakte, maar het licht van de straatlantaarn licht de plek ernaast op. Niet dé plek. Het is echt voorbij. De duisternis beaamt dit. Ze staat leeg en donker in het leven; niet te weten wat voor zin haar bestaan momenteel nog heeft.
Duikt ze de cassette achterna? Even komt deze gedachte in haar op, maar al snel herstelt deze ridicule ingeving zich en maakt deze plaats voor een verder getik op die natte kasseien. De walkman die ze nog steeds in haar handen heeft, stopt ze snel in haar fluweelrode, vintage handtas. De tranen rollen verder en raken haar warme, kakikleurige, lange winterjas. Gelukkig kan ze rekenen op de warmte die deze haar schenkt. Deze warmte voelt ze nog in tegenstelling tot de warmte van zijn stem. Zijn stem. Hoe klinkt die ook alweer? Nee! Het is voorbij, koffieboon. Het is echt voorbij.
Het nieuwe jaar is ingezet. In ons geval: zeer goed ingezet! We hebben er als gezin van 4 een topvakantie op zitten. Nog 1 dag en de schoolbel luidt opnieuw voor mijn kinderen en mezelf. Vanaf maandag sta ik voor de klas alweer te prediken waarom het opzoeken van jouw creatieve grenzen zo verrijkend kan zijn.
Een nieuw jaar gaat meestal gepaard met persoonlijke doelen, leuke vooruitzichten en goede voornemens. Ook ik heb me wel wat voorgenomen. Het opzetten van deze website enkele weken geleden en het vormgeven ervan, was een eerste stap om mijn persoonlijk doel wat meer zichtbaarheid te geven. Ik plan veel te experimenteren en te creëren in het jaar 2026. Meer dan ik ooit deed! Het liefst elke dag en zoveel mogelijk! Dat maakt mij oprecht gelukkig.
Mocktaildame / Elke Uyttenhove
Ik deel dan ook graag vandaag mijn eerste oliepasteltekening van het nieuwe jaar. Het werd een cadeautje voor mijn doopmeter. Het gekozen kleurenpalet past perfect bij het mocktailpakketje dat ze erbij kreeg. Santé!
25 december komt met rasse schreden dichterbij. De ideale gelegenheid om mijn omgeving te verwennen met een getekende kerstkaart. Dit jaar ging ik voor een digitaal ontwerp.
Ik tekende dit met een Apple Pencil in Clips Studio Paint. Dit programma is erg gebruiksvriendelijke en kent een groot gamma aan brushes en penselen.
Ik train mijn schrijfbrein. Ik vergeet de schoolse schrijfles, maar duik in een creatief bad waarin oude denkkaders plaatsmaken voor nieuwe invalshoeken. Zo leer ik mezelf durf en de bereidheid om te mislukken aan. Bovendien zijn schrijfdiscipline en regelmaat veel belangrijker dan talent en is creativiteit eerder bevrijdend dan aangeleerd. Dus, ik spring en ik schrijf. Meer niet.
Geïnspireerd op de graphic novel ‘Bleekwater’ van Joris Mertens / Striptease sur scène – een bewerking op een glasplaat.
Joris MertensElke UyttenhoveBewerking op glasplaat / naar opdracht van de Kunstacademie.
Bleekwater
“François rijdt dagelijks leveringen van een droogkuisfirma rond met een busje, in een afgeleefde grootstad waar het de laatste weken onophoudelijk lijkt te regenen zonder veel opklaringen in het vooruitzicht. Het dagelijkse hoogtepunt van zijn ochtend bestaat uit een bezoek aan de krantenkiosk van de hartelijke Maryvonne, waar hij zijn lottobiljet met steevast dezelfde cijfercombinatie inlevert, en even verderop een eerste frisse pint in zijn stamcafé Monico, om de dag op gang te trappen. Elke avond doolt François door de natte afgeleefde straten die hij kent als zijn broekzak, net als alle snackbars, café’s en bioscopen, terwijl het leven geruisloos voorbijglijdt. Onverwacht geconfronteerd met een dramatische situatie, neemt François op enkele seconden een beslissing die op het eerste zicht zijn mooie toekomstdromen zou kunnen waarmaken. Op het eerste zicht.”
Deze graphic novel werd het uitgangspunt voor de uitwerking van mijn nieuwe opdracht aan de Kunstacademie van Lede.
Opdracht: De achtergrond wordt het belangrijkste. Je bewerkt de onderlaag: laag op laag op laag. Je experimenteert met lagen, texturen en verschillende soorten ondergronden.
Laag 1: acrylverf op tekenpapier / uitstrijken met paletmes.
Laag 2: transfer op papieren zakdoek.
Laag 3: transfer op ene zijde van de glasplaat.
Laag 4: uitrollen witte acrylverf op andere zijde van de glasplaat.
Laag 5: collagetechniek op ene zijde van de glasplaat met pagina uit graphic novel ‘Bleekwater’.
Laag 6: collagetechniek met papiersnippers op andere zijde van de glasplaat.
Laag 7: uitrollen witte acrylverf op collage-onderdeel.
Laag 8: Haiku aangebracht als bovenste laag met Chinese inkt.
Haiku: “Stille hoge hak, Echo’s op de kasseien, Haar dag begint.”
Gekomen tot het resultaat waarbij François waadt doorheen de donkere, natte nacht. Vanuit de verte ziet hij haar. Eerst van op een afstand; vervolgens stap voor stap twijfelend dichterbij. Hij kijkt doorheen het raam. De rood-paarse kleuren komen hem tegemoet en hebben een grote aantrekkingskracht. Het gekletter op de kasseien weerklinkt en zorgt ervoor dat hij dé beslissing neemt. Hij gaat binnen. Haar dag begint. Zijn dag eindigt in de stripteaseclub.
Ik kreeg wel vaker de vraag: “Waar kan ik jouw werk vinden?”. Het ligt, hangt en staat overal verspreid, maar dan ook weer ‘nergens’: losse tekeningen thuis of in mijn ouderlijk huis, afgewerkte creaties hangend aan een muur ergens in een café of bij vrienden, artistieke flitsen online gedeeld via mijn Instagramaccount. Dit alles nogal ongestructureerd, soms chaotisch in verloop, tussen de beelden van mijn gezin, vakanties e.d. door. Vooral zonder een systeem. En, toen ik laatst op zoek was naar die ene foto van dat ene werkje dat ik ooit een keertje maakte; dan scrolde ik uiteraard minutenlang door. Ergerlijk, want dan nog zonder succes. Ik begon dan maar te zoeken op een vermoedelijk juiste datum of periode in mijn fotoalbum, maar ook dat voelde echt omslachtig aan. Dit kan toch niet dé manier zijn en vooral blijven?
Het werd dus tijd om alles een keer te verzamelen op één duidelijke plek: HIER! Het wordt een dagboek aan verhalen, fantasietjes, tekeningen, schilderwerken, foto’s en meer. Zolang het maar mijn creatieve ziel blootlegt en ademt.
