Boven de wolken
Ik werk nog steeds rond dezelfde thematiek: de herinnering. Mijn focus lag eerst op een heel erg mooi monumentum (Toscana deel 1 en deel 2) van afgelopen zomer. Maar, dan verlegde ik mijn focus en liet ik even los. Letterlijk, maar ook figuurlijk.
“Mama, waar is Helder nu?”
“Op de maan, liefje. Daarboven in de wolken.”
“En, Sterre dan ook? Zijn ze samen?”
“Ja, ze hebben elkaar. Kijk maar naar boven, naar de wolken.”
“Ik denk dat ik ze zie zitten. Ze zwaaien.”
“We kunnen elke dag kijken, als je wil.”
“Dag Helder! Dag Sterre! Slaapwel.”
Al even speelde ik met het idee om een prachtige herinnering aan 2 sterrenkindjes vast te leggen in een koesterboek of in een werk, maar de herinnering is er één waarin vooral ook veel verdriet en een niet-aanvaarden schuilt. Daarom stelde ik het uit; omdat het pijn doet. Maar vooral, omdat ik dit ook gewoon echt niet begrijp. Waarom? Mijn lieve broer en schoonzus verloren Helder en Sterre; beiden bij de geboorte. Hartverscheurend, een ondraaglijk verlies. Het zien van de pijn in hun ogen en tranen, is een pijn die ik niet kan beschrijven.
Ik weet het nog goed,… het gevoel van een pasgeboren kind in de armen, zonder ademhaling, zonder kloppend hartje, zonder zoekende vinger, zonder snik. Het gevoel Helder in mijn armen te houden, was het grootste verdriet dat ik ooit gevoeld heb. En, dat verdriet draag ik mee en probeer ik een plaats te geven.
Het werk dat ik nu maakte draait rond de herinnering aan hen. Er gaat geen dag voorbij dat we er niet aan denken. De ene dag donkerder, de andere dag meer roze of lichter. Het verschil in kleurtonen staat symbool voor het verschil in beleving en dualiteit. Er zal altijd een keerzijde zijn; er zal altijd een dubbel gevoel zijn. Maar, het idee dat Helder en Sterre boven de wolken zijn, is voor ons een idee dat zorgt voor een zachtere ‘landing’. Op de begrafenis lieten we ballonnen op. Zie je ze nog in de verte? Ik zie ze nog steeds, daarboven.
Het was de eerste keer dat ik aan het schilderen ging. Ik gebruikte olieverf op waterbasis van Winsor en Newton. Fan van de eerste minuut.
“Mama, zijn er ook zoveel mooie kleurtjes boven de wolken?”
“Wat denk je zelf, Billie?”
“Ik denk wel dat Sterre van dat roze zal houden.”
“En, Helder?”
“Van het paars, mama. Net als jij!”