Het idee om een beeltenis te creëren met verschillende, afzonderlijke elementen waarbij het geheel toch enige samenhang vertoonde. Waarom niet key-elements van foto’s die ik maakte, bundelen tot een tekening die één en al herinnering en momentum vastlegt?
Ik borduur verder op dat idee; ik schaafde het een beetje bij. In plaats van 1 geïntegreerd beeld waarin alles in elkaar overvloeit, dacht ik toch aan duidelijke fragmentering. Fragmenten die afgebakend zijn, maar samenkomen tot 1 geheel. Dit accentueer ik met kaders en overlap. De beelden worden bijgestaan door zinnetjes die komen uit de geschreven dagverslagen van mijn reis naar Toscane. Het ondersteunt en refereert naar dé herinnering van het fragment.
Ik gebruikte dezelfde ondergrond (kraftpapier) en opnieuw markers (slechts 2 kleuren), maar ik nam er ook de oliepastels met vast kleurenpaleten fineliners (0.1 en 0.3) bij.
Ik ben blij met het concept en resultaat, maar nog niet overtuigd of dit wel het eindpunt is. Misschien ga ik met dit idee aan het verven? Probeer ik nogmaals andere technieken uit? Misschien herleid ik alles wel tot 1 fragment met dé ultieme herinnering? Ik ben er nog niet aan uit.
Mocht je geïnteresseerd zijn in de reisverslagen van Toscane, dan kan je deze vinden op via Instagram. Je hoeft maar wat naar beneden te scrollen.
De tentoonstelling is net achter de rug en we gaan alweer door. Werken rond een nieuwe opdracht: beeld en woord.
Het ene kan eigenlijk niet zonder het andere, toch?
Zie ik een beeld, dan maak ik onmiddellijk associaties, komen er ideeën in mij op. Het inspireert me, het doorleeft me. Ik schrijf indrukken en herinneringen neer. Dat is ook wat ik hier doe; het vastleggen van mijn artistieke zelve via deze website. Omgekeerd, althans voor mij, geldt het ook. Bij het horen of lezen van woorden, zie ik beelden. Ik zie alles in beelden en ben grafisch, sterk visueel ingesteld. Ik onthoud in beelden. Hoe schoon kan het bijvoorbeeld zijn om herinneringen op te halen aan de hand van beelden? Ook wanneer we mensen of momenten willen koesteren? Voor mij betekenen deze 2 veel; om niet te zeggen bijna alles.
De opdracht is zo ruim, dat we alle kanten op kunnen. Maar, toch verdeeld in 2 grote groepen: – Woord als illustratie; – Woord als concept.
Ik weet nog niet welke kant ik uitga. Ik ga vooral exploreren en ik start met het bekijken van inspiratiebeelden. Waaronder ook het werk van Fred Bervoets, een tekenaar en grafisch kunstenaar. Niet alles aan zijn werk trekt me aan, maar hier en daar vind ik wel een uitwerking die mijn aandacht trekt. Zoals bijvoorbeeld deze 2; maar meer specifiek het linkse werk.
Wat dit met woord te maken heeft? Ik zag onmiddellijk techniek, kreeg inspiratie om een volgende ets te maken en die nadien te bewerken met oliepastels, ik zag ook vooral een hart en dacht onmiddellijk aan Valentijn. Dit was mijn vertrekpunt. Ik tekende vervolgens een kopie met zwarte fineliner op een A3-formaat en gaf kleur aan het geheel met mijn getrouwe oliepastels. Ik werkte af met een een vlijmscherp grafietpotlood.
Ik ging nog een stapje verder en gebruikte tekst om mijn idee kracht bij te zetten: “HoNoperDeNopeNo”. Dit zinnetje kwam deels van mijn dochter. Ze gebruikt wel vaker “Noperdenope” om iets of iemand af te wijzen. Dus waarom geen Valentijnsvraag afwijzen?
Opschrift: “Would you be my Valentine?” Afwijzing in woorden:“HoNoperDeNopeNo” Afwijzing in beeld: sipheid, hart staat centraal en is gekreukt / gescheurd. Context: Valentijnsperiode.
Het idee om een ets te maken van zulke tekeningen blijft wel. Dus, ik ga op zoek naar meer context en woord. Ik kijk rond en zoals ik zei: het doorleeft me.
Basquiat Heart – Elke U.Basquiat Heart – Elke U.Basquiat Heart – Elke U.
Valentijn komt er aan. Op school doe ik daar dan wat mee. Tijdens een creatieve middagactiviteit maken we met de leerlingen “Basquiat Hearts“, uiteraard geïnspireerd op het werk van Jean-Michel Basquiat. Ik hou niet van de cliché valentijnskaart; het is toch allemaal maar ‘same old shit’ (SAMO). Ik gaf het een rock’n roll tintje. Een expressionistisch tintje.
Er waren enkele voorwaarden gekoppeld aan deze activiteit: gelinkt aan Valentijn, uitvoerbaar op relatief korte tijd (lange middagspeeltijd) en beperkt materiaalgebruik.
Veel tijd en materiaal had ik voor deze dus niet nodig:
• 1 vel gekleurd papier;
• Oliepastels: verschillende kleuren;
• Zwart potlood (met scherpe punt).
Op een tiental minuten zette ik er één op papier. Vervolgens maakte ik deze reeks van 3 als presentatievoorbeelden voor mijn leerlingen.
Zoals gezegd ben ik gaan duiken. Duiken in het werk van Egon Schiele. Ik hou van zijn verwrongen lijnen, de manier van weergave van de mens, zijn gebruik van felle kleuren. Ja, zijn lijnvoering is overdreven en de kleuren gedurfd. Maar, dat is net hetgeen me aantrekt in zijn werk.
Tussendoor ging ik gaan schieleren. Vanaf nu is dat wel degelijk een werkwoord. En, hier heb je twee snelle resultaten. Kort in tijd, maar toch plezant en mijn dosis kleur en creativiteit voor de dag. Er volgen er misschien wel nog de komende dagen.
Elke maandagavond leef ik mij uit in het atelier van de kunstacademie. Ik vertoef daar uiteraard niet alleen, maar met een heleboel andere creatieve zielen. Het uitkijken naar deze avond begint al op maandagavond zelf; na het afsluiten van de les. Het smaakt telkens naar meer, meer, meer.
Ook al werken we steeds binnen een thema naar een werkstuk / meerdere werkstukken toe; het artistiek proces is gefragmenteerd en we doorlopen wel degelijk deelstappen. Een les begint meestal wel met een focus van de dag.
Focus: “Het lichaam / een deel van het lichaam binnen een context”.
Ik ging op zoek naar een referentiebeeld en kwam bij Egon Schiele uit. Een expressionistisch kunstschilder, die soms eerder als tekenaar wordt aanzien door zijn sterke gebruik van lijnen en het kleurgebruik die pas wordt aangebracht nadat een tekening af is. Net zoals bij James Ensor, kwam ik ook nu in de verleiding om mij te verdiepen in het lijnenspel van en het verhaal achter Schiele.
Drie en een half uur deed ik erover om dit op papier te zetten:
Egon Schiele – Moeder en kind (1914)EU. – Naar referentiebeeld van Egon Schiele
Uitdagingen: het absorptievermogen van het papier in combinatie met het gebruik van beister.
Ik heb letterlijk op een punt gestaan om de tekening na een eerste bewerking met beister in de vuilbak te kieperen. Toch geloofde ik er ergens nog in dat het goed zou kunnen komen. Laag boven laag boven laag; dat is wat je ziet. In the end: tevreden met het resultaat.
Focus: Om terug te keren naar mijn focus van de dag: het lichaam van een moeder in een gegeven context van moederliefde.
Ik ben alleszins nog niet uitgeschield. Is dat een werkwoord?
In september 2026 trouw ik met de man van mijn leven. We zijn volop alles aan het regelen; het zal er snel zijn!
Er zijn heel wat zaken die creatief uitgewerkt kunnen worden. Momenteel ben ik achter de schermen bezig met het ontwerpen van onze save the dates en uitnodigingen. Daarover later meer.
Ook deze ‘nieuwjaarsbrief‘ werd gemaakt in functie van de trouw. Je kan hem openvouwen; de brief staat binnenin neergeschreven door een kinderhand.
Nieuwjaarsbrief – Wil jij mijn getuige zijn?Fragment nieuwjaarsbriefUitvoering met oliepastels en Chinese inkt.Uitvoering met oliepastels en Chinese inkt.
Mijn zoontje zit in het eerste leerjaar en leert momenteel lezen en schrijven. Tijd dus voor die eerste zelfgeschreven nieuwjaarsbrief. Tevens is hij ook het petekind van mijn broer, die ik graag als getuige wilde vragen voor ons huwelijk. We kwamen dus op het idee om een extra nieuwjaarsbrief te maken; geschreven en voorgelezen door zijn eigen petekind. De boodschap luidde:
“Liefste peter, je bent al de beste peter; wil jij ook de beste getuige van mijn mama zijn. Veel liefs, je petekind!”
Een emotioneel moment; hij zei ‘Ja!’ zonder woorden.
“Iedereen speelt mee, maar niemand kijkt nog echt op.”
In mijn versie van Les joueurs breng ik zeven mensen samen rond één tafel. Zeven gezichten die ik de voorbije weken ontmoette, elk met hun eigen frustratie, vermoeidheid of cynische blik. Waar Ensor spot dreef met de maskers van de mens, toon ik hoe die maskers vandaag in onze blikken verscholen zitten.
De tafel verbindt hen, maar tegelijk is iedereen gevangen in zijn eigen wereld. Geen kaartspel, maar het spel van het bestaan — vol ergernis, afstand en schijn.
Het dagelijkse spel van mensen die aanwezig lijken, maar eigenlijk afwezig zijn in contact of empathie. Actueel, herkenbaar en licht cynisch / Bootleg van ‘Les joueurs’ van James Ensor, door Elke UyttenhoveDe 7 profielen(klik voor meer info).
Profiel 1:De enige echte floddermoeder Ik was het die de sportdag vergat. Ik was het die aan een lege schoolpoort stond te lachen, ook bijna te huilen; twee minuten voor de start. Mijn dochter die ineens zei: “Ik moet gaan sporten”. Een bericht via de agenda, één via outlook, één via Teams, een snel woord aan de klasdeur, een maandplanner,… met de bijhorende wissels en wijzigingen. Wie geraakt er nog aan uit?! Fuck you, spam!
Profiel 2:De peinzende zuurpruim Haar kwam ik tegen in de overvolle cafetaria van de sporthal; een plek waar koud licht, grijpmachines, schreeuwende kinderen en zeurende mama’s talrijk aanwezig zijn. Niet mijn favoriete plek, maar wel de noodzakelijke wekelijkse. Ze zat daar, haar kin rustend op haar handpalm. Zichtbare, moe getergde rimpels verraadde haar vermoeidheid.
Profiel 3:De zelfverklaarde realist Was aanwezig in de leraarskamer; zat naast me en hing opnieuw de betweter uit. Een voor hem verplichte sociale activiteit in de lerarenkring. Hij verwart bitterheid met wijsheid, noemt cynisme ‘nuchterheid’. Elke leerling is een etter en lijkt een kind van slechte wil en heeft vooral geen enkel sprankeltje leergierigheid in zich.
Profiel 4:De oververmoeide papa Hij werd net papa van een derde. Hij heeft er nu 3 onder 6. Stevig, pittig, veel liefde, maar vooral veel uitputting. Hij probeerde mee te doen aan het gesprek, maar zijn gedachten dwaalden af naar flesjes, pampers en slapeloze nachten. Hij leeft duidelijk op automatische piloot en zoekt energie. Koffie is zijn enige redmiddel.
Profiel 5:Rasteloze Raphael Hij zal wel Raphael heten. De rode bandana, het schild en de bijhorende bo-staf deden me dat vermoeden. Hij was aanwezig, net zoals ik, op FACTS. Ik heb een uur naar zijn klaagzang kunnen luisteren: van aan de parking tot aan de stand van de Ninja Turtles. Hij zag overal problemen: de lange wachtrij, de slechte organisatie en natuurlijk ook de té dure merchandise. Gelukkig was hij wél goed verkleed.
Profiel 6:De gefrustreerde artiest (= James Ensor) In mijn onderzoek naar wie hij was, kwam ik hem dagelijks tegen. In een documentaire, in boeken, op het internet. Ziet zichzelf als miskend genie. Iets te veel pose, iets te weinig zelfrelativering. Kijkt smalend naar de anderen rond de tafel, maar is zelf niet vrij van hypocrisie.
Profiel 7:De oma die wat meer rock-‘n-roll mag zijn Ik kon ze wel verfoeien, deze oma. Ze kruiste mij en mijn zoon. Na een lange schooldag, huiswerk, een zwemles en een pianoles keek hij een filmpje op de tablet in de auto. Zijn pietluttig momentje van schermtijd werd bruut bestempeld met een boze, zuchtende blik van de fietsende oma. Ze voegde er de woorden ‘typisch’ aan toe. Ik kon alleen maar denken dat ze wel wat meer rock-‘n-roll mag zijn. Ook nog: je bent een trut.
Opdracht
Dit werk is een uitwerking naar een opdracht van de kunstacademie. De thematiek was ‘Bootleg‘. We gingen hier 6 tot 8 weken mee aan de slag.
Bootleg = iets dat illegaal is gemaakt, verspreid of verkocht, vaak zonder toestemming. De term komt van de ‘boot leg’ (laarschacht) waarin men vroeger alcohol smokkelde tijdens de Amerikaanse Drooglegging, en staat nu synoniem voor ‘smokkelwaar’ of ‘illegaal product’.
Het kwam er eigenlijk op neer dat we een kunstenaar moesten selecteren die ons intrigeerde met zijn werk, om vervolgens een specifiek werk te analyseren: kleurgebruik, textuur, contrastwerking, het conceptuele denken,…. Een grondige studie was noodzakelijk en werd in deelstappen uitgevoerd. Nadien volgde het bootleggen: het kopiëren van een werk met een eigen twist.
Ik koos zelf voor James Ensor en zijn ‘Les joueurs’.
James Ensor (1860 – 1949)Les joueurs / James Ensor
James Ensor was een Belgische schilder en etser, geboren en gestorven in Oostende. Hij geldt als een van de belangrijkste vernieuwers van de moderne kunst in België en was een voorloper van het expressionisme en het surrealisme.
Kenmerkend aan zijn stijl:
gefascineerd door maskers, skeletten, carnaval en de dood.
werk is satirisch en spottend: hij bekritiseerde de hypocrisie, kleinburgerlijkheid en schijnheiligheid van de maatschappij.
schilderijen combineren humor, ironie en maatschappijkritiek.
Hij gebruikte felle, vaak onnatuurlijke kleuren en vervormde gezichten — een soort karikatuur van de werkelijkheid.
Symboliek van zijn werk:
Diepe kritiek op de mens: angst, ijdelheid, egoïsme.
Toont de mens in al zijn kleinheid en grootheid.
Chaotische taferelen: komisch, maar ook verontrustend.
Voor wie graag de man achter het masker beter leert kennen; bekijk de documentaire van VRT (klik voor link).
De mimesisFragmentatie + experiment met ander materiaal (ecoline)Wonky grid-techniekExperiment met andere ondergrondKleurenstudie met verschillende materialen (oliepastel, softpastel, potlood)Fragmentatie + beperkt kleurenpaletEerste profiel – De enige echte floddermoederTweede profiel – Peinzende zuurpruimDerde profiel – Zelfverklaarde realistVierde profiel – De oververmoeide pastelpapaVijfde profiel – Rasteloze RaphaëlZesde profiel – De gefrusteerde artiest (= James Ensor)Zevende profiel – De oma die wat meer rock ’n roll mag zijnProfieluitwerkingProfieluitwerkingProfielen samenbrengen aan tafel Studie achtergrondkleurFragmentatieFragmentatieFragmentatie
Tot slot werd dit werk tentoongesteld op een kortdurende expo van teken- en schilderkunsten van Winterwarmers 2025 in Lede.
Expo teken- en schilderkunst te LedeExpo teken- en schilderkunst te Lede
Het was een werk waar ik bijzonder veel plezier aan heb beleefd. Ik heb nieuwe dingen geleerd, vooral veel geëxperimenteerd en evolutie en groei gezien en gevoeld. Ik heb vooral ontdekt dat ik graag werk met oliepastels. Klaar voor meer!
Het nieuwe jaar is ingezet. In ons geval: zeer goed ingezet! We hebben er als gezin van 4 een topvakantie op zitten. Nog 1 dag en de schoolbel luidt opnieuw voor mijn kinderen en mezelf. Vanaf maandag sta ik voor de klas alweer te prediken waarom het opzoeken van jouw creatieve grenzen zo verrijkend kan zijn.
Een nieuw jaar gaat meestal gepaard met persoonlijke doelen, leuke vooruitzichten en goede voornemens. Ook ik heb me wel wat voorgenomen. Het opzetten van deze website enkele weken geleden en het vormgeven ervan, was een eerste stap om mijn persoonlijk doel wat meer zichtbaarheid te geven. Ik plan veel te experimenteren en te creëren in het jaar 2026. Meer dan ik ooit deed! Het liefst elke dag en zoveel mogelijk! Dat maakt mij oprecht gelukkig.
Mocktaildame / Elke Uyttenhove
Ik deel dan ook graag vandaag mijn eerste oliepasteltekening van het nieuwe jaar. Het werd een cadeautje voor mijn doopmeter. Het gekozen kleurenpalet past perfect bij het mocktailpakketje dat ze erbij kreeg. Santé!
