Frame and Flow

Tag: Monumentum

  • KOESTER!

    KOESTER!

    Vandaag een experiment met de gekende ‘krasletters‘ of ‘wrijfletters‘ die je wel blijkbaar enkel nog hier en daar vindt op rommelmarkten of kleine koopjes, maar die niet of nauwelijks nog verkrijgbaar zijn in winkels. Zonde! Tegenwoordig zijn dat ‘plakletters’ geworden, maar dat geeft, naar mijn mening, toch absoluut niet hetzelfde effect / resultaat.

    In de bovenstaande foto’s zie je drie afzonderlijke typografische zettingen, rond dezelfde inhoud en mogelijks passend bij het idee van het vorige werk ‘Boven de wolken‘. Althans, dat was de bedoeling. Hoe ik de 2 verschillende elementen (beeld en tekst) kan samen brengen, daar ben ik nog niet aan uit. Dat idee moet nog wat rijpen. Ik stelde wel deze 3 voorstudies samen voor in onderstaande compositie.

    • De herinnering / H / S / Koester!
      Dit stukje schreef ik als tekstueel fragment voor een aankomend koesterboek. De tekst is afkomstig van een gesprekje tussen mezelf en de kinderen.
    • HELDER / STERRE (zwarte wrijfletters)
      STERRE / HELDER (witte wrijfletters)
      Twee namen van twee sterrenkindjes vereeuwigd in schrift; met ‘vervaging’. Ze zijn er niet meer; ze zijn ons ontnomen, maar de herinnering blijft. Geen foutje tijdens de zetting van de letters; een bewust keuze om niet alles door te wrijven.

    Wordt vervolgd…

  • Boven de wolken

    Boven de wolken

    Ik werk nog steeds rond dezelfde thematiek: de herinnering. Mijn focus lag eerst op een heel erg mooi monumentum (Toscana deel 1 en deel 2) van afgelopen zomer. Maar, dan verlegde ik mijn focus en liet ik even los. Letterlijk, maar ook figuurlijk.

    ‘Ter nagedachtenis aan Helder en Sterre’ – E.U.

    “Mama, waar is Helder nu?”
    “Op de maan, liefje. Daarboven in de wolken.”
    “En, Sterre dan ook? Zijn ze samen?”
    “Ja, ze hebben elkaar. Kijk maar naar boven, naar de wolken.”
    “Ik denk dat ik ze zie zitten. Ze zwaaien.”
    “We kunnen elke dag kijken, als je wil.”
    “Dag Helder! Dag Sterre! Slaapwel.”

    Al even speelde ik met het idee om een prachtige herinnering aan 2 sterrenkindjes vast te leggen in een koesterboek of in een werk, maar de herinnering is er één waarin vooral ook veel verdriet en een niet-aanvaarden schuilt. Daarom stelde ik het uit; omdat het pijn doet. Maar vooral, omdat ik dit ook gewoon echt niet begrijp. Waarom? Mijn lieve broer en schoonzus verloren Helder en Sterre; beiden bij de geboorte. Hartverscheurend, een ondraaglijk verlies. Het zien van de pijn in hun ogen en tranen, is een pijn die ik niet kan beschrijven.

    Ik weet het nog goed,… het gevoel van een pasgeboren kind in de armen, zonder ademhaling, zonder kloppend hartje, zonder zoekende vinger, zonder snik. Het gevoel Helder in mijn armen te houden, was het grootste verdriet dat ik ooit gevoeld heb. En, dat verdriet draag ik mee en probeer ik een plaats te geven.

    Het werk dat ik nu maakte draait rond de herinnering aan hen. Er gaat geen dag voorbij dat we er niet aan denken. De ene dag donkerder, de andere dag meer roze of lichter. Het verschil in kleurtonen staat symbool voor het verschil in beleving en dualiteit. Er zal altijd een keerzijde zijn; er zal altijd een dubbel gevoel zijn. Maar, het idee dat Helder en Sterre boven de wolken zijn, is voor ons een idee dat zorgt voor een zachtere ‘landing’. Op de begrafenis lieten we ballonnen op. Zie je ze nog in de verte? Ik zie ze nog steeds, daarboven.

    Het was de eerste keer dat ik aan het schilderen ging. Ik gebruikte olieverf op waterbasis van Winsor en Newton. Fan van de eerste minuut.

    Tussenresultaat
    Tussenresultaat
    Tussenresultaat

    “Mama, zijn er ook zoveel mooie kleurtjes boven de wolken?”
    “Wat denk je zelf, Billie?”
    “Ik denk wel dat Sterre van dat roze zal houden.”
    “En, Helder?”
    “Van het paars, mama. Net als jij!”

  • Toscana – Monumentum (deel 2)

    Toscana – Monumentum (deel 2)

    Weet je nog,…

    Het idee om een beeltenis te creëren met verschillende, afzonderlijke elementen waarbij het geheel toch enige samenhang vertoonde. Waarom niet key-elements van foto’s die ik maakte, bundelen tot een tekening die één en al herinnering en momentum vastlegt? 

    Ik borduur verder op dat idee; ik schaafde het een beetje bij. In plaats van 1 geïntegreerd beeld waarin alles in elkaar overvloeit, dacht ik toch aan duidelijke fragmentering. Fragmenten die afgebakend zijn, maar samenkomen tot 1 geheel. Dit accentueer ik met kaders en overlap. De beelden worden bijgestaan door zinnetjes die komen uit de geschreven dagverslagen van mijn reis naar Toscane. Het ondersteunt en refereert naar dé herinnering van het fragment.

    Ik gebruikte dezelfde ondergrond (kraftpapier) en opnieuw markers (slechts 2 kleuren), maar ik nam er ook de oliepastels met vast kleurenpalet en fineliners (0.1 en 0.3) bij.

    Ik ben blij met het concept en resultaat, maar nog niet overtuigd of dit wel het eindpunt is. Misschien ga ik met dit idee aan het verven? Probeer ik nogmaals andere technieken uit? Misschien herleid ik alles wel tot 1 fragment met dé ultieme herinnering? Ik ben er nog niet aan uit.

    Mocht je geïnteresseerd zijn in de reisverslagen van Toscane, dan kan je deze vinden op via Instagram. Je hoeft maar wat naar beneden te scrollen.

  • Toscana – Monumentum

    Toscana – Monumentum

    Ik keek wat beelden van Luke Crump. Ik kreeg daardoor het idee om een beeltenis te creëren met verschillende, afzonderlijke elementen waarbij het geheel toch enige samenhang vertoonde. Waarom niet key-elements van foto’s die ik maakte, bundelen tot een tekening die één en al herinnering en momentum vastlegt? Ik koos voor de schoonste reis die we als gezin van 4 maakten: afgelopen zomer gingen we naar Toscane.

    Toscana – Monumentum / Elke Uyttenhove

    Ik hoefde eigenlijk niet na te denken; gewoon te tekenen. Ik keek foto na foto, snoof de Italiaanse sfeer opnieuw op en gebruikte kandelaren, een dinosauruskop, een cipres en onze Castellina om een eerste compositie op papier te zetten. Nadien kwamen daar nog andere elementen bij zoals de duif, de Pisa-geschenkjes en uiteraard het kopstuk van de reis: de verlovingsring. Ik werkte af met ondersteunende tekst. Meer was het niet; de herinnering is het meest waardevolle aan dit illustratief werk.

    Ik gebruikte enkel een zwarte graphix permanent marker om de illustratie op kraftpapier te zetten. Nadien bracht ik kleur aan met een set markers. Het geheel sneed ik uit en kadreerde ik netjes op een zwart vel.

    Misschien is er een traditie gestart?
    Een monumentum na elke reis?